ลูกโป่งใบที่ลอยไปไม่ถึงดวงจันทร์

Human & SocietyLife Matters
Reading Time: < 1 minute

The Passenger

โรสนี นูรฟารีดา

ยังคงเป็นคุณ

ผู้วิ่งหนีความจริงวิ่งหายไปในสิ่งสมมติ

เบือนหน้าจากดงหนาม

เรียกหาทุ่งลาเวนเดอร์

และถามไถ่มันว่าทำไมไม่มีกุหลาบสักดอกปรากฎ

หากซื่อสัตย์ต่อตัวเองมากพอ

คุณจะเห็น

หนอนผีเสื้อกลางคืนแต้มสีน้ำตาลไว้ทั่วพรางตัวอยู่บนกิ่งไม้

ไม่ได้ตั้งใจสลัดขนทำร้ายใคร

เพียงแค่แผ่คลุมร่างไว้เผื่อภัยมา

ต่อเมื่อเด็กซนคนหนึ่งคว้ากิ่งไม้เข้าโดนหนอน

ขนแหลม ๆ สีดำก็ทิ่มตำมือนิ่ม ๆ ให้ได้ร้องโอดโอยงอแง

ยังคงเป็นคุณ

ผู้ปฏิเสธกลไกการปกป้องตัวเองของสิ่งมีชีวิตอื่น

หลงรักสีสันของฝูงผีเสื้อขณะบินวนฉวัดเฉวียนในท้อง

ขณะกล่าวโทษหนามดอกไม้

และเป็นปฏิปักษ์ต่อหนอนผีเสื้อ

เหมือนแกล้งไม่รู้ว่าหากปราศจากหนาม

ทั้งผีเสื้อและดอกไม้

อาจไม่มีสิ่งใดเหลือรอดมาให้ได้ชื่นชม

ยังคงเป็นคุณ

ผู้บาดเจ็บเพียงสายลมพัดแผ่วโลมผิว

หยดน้ำตาลงแทนน้ำค้าง

หวังว่ากอหญ้าหน้าแล้งจะฟื้นร่างเขียวขจี

ประคองความฝันโง่ ๆ ไว้ข้างตัว

เหมือนวันที่ปล่อยลูกโป่งหลุดออกจากมือในวัยเด็ก

หวังว่ามันจะลอยขึ้นฟ้าทะลุเมฆขึ้นไปสู่เวิ้งอวกาศ

ฝันอยากเห็นลูกโป่งของตัวเองลอยไปเทียบเคียงดวงจันทร์

แล้วจะยืนมองลูกโป่งใบนั้นจากตรงนี้

ลูกโป่งใบที่แอบใช้ปากกาลูกลื่นวาดตัวเองในชุดซูเปอร์ฮีโร่

แต่ไกลสุดก็เพียงแค่กิ่งต้นไม้

ลูกโป่งในมือไม่ได้ลอยขึ้นฟ้าเป็นเส้นตรง

ลมเดียวกับที่พัดเสียงแอกว่าวกราวกรูกันมา

พัดพาลูกโป่งออกนอกวงโคจร

หากลมไม่พัด

และกิ่งไม้ไม่ขัดขวางความฝัน

ลูกโป่งเคราะห์ร้ายใบนั้นอาจได้อยู่เคียงข้างดวงจันทร์บนฟ้า

เป็นจุดสีแดงเล็ก ๆ ข้างเงาดวงจันทร์

อยู่บนท้องฟ้าห้าโมงครึ่ง

ในโมงยามที่ความมืดยังไม่ทันมาเคาะประตูเรียก

ยังคงเป็นคุณ

เจ้าของเรื่องเล่าเศร้าโศก

เก็บงำความฝันใฝ่ไว้กับตัวมิดชิด

กลัวลมที่พัดลูกโป่งลอยไปวันนั้นจะพัดพาความฝันหายไปด้วย

ยกมือปาดน้ำเงียบเชียบ

รู้แก่ใจดีว่าเมื่อฝนมาหญ้าจะเขียว

และน้ำตาหยดเดียวชุบชีวิตใครไม่ได้

จึงยังคงเป็นคุณ

ผู้โดดเดี่ยวในฤดูแดด

และเปียกปอนโชกชุ่มในฤดูฝน

เต้นรำในม่านน้ำตา

พักผ่อนจากฤดูฝัน

หวังว่าสักวันผีเสื้อตัวนั้นจะกระพือปีก

แต่จนแล้วจนรอด

ฝันก็เป็นได้แค่ฝัน

ยังคงเป็นคุณ

ผู้โดดเดี่ยวในดื่นดึก

กางแผนที่ดาวจ้องมองผืนฟ้า

หวังว่าดาวสักดวงจะขยับมาใกล้มือ

เพิ่งรู้ตัวว่าไม่มีดาวดวงใดเคลื่อนมาหา

ไม่ว่าศตวรรษนี้หรืออีกหนึ่งร้อยปีของศตวรรษไหน

คุณต่างหากที่ต้องเคลื่อนตัวเองไปให้ใกล้ดวงดาว

Author
โรสนี นูรฟารีดา
กวีผู้ผ่านสนามข่าวมาอย่างเข้มข้น รักการเดินทางเพื่อสะสมเรื่องเล่า มีทุ่งลาเวนเดอร์ส่วนตัว ชาร์จพลังชีวิตด้วยการกอดและไอศกรีม
Author
กัลย์สุดา ปานพรม
อดีตนักศึกษามีเดียอาร์ต งานหลักคือนักทดลอง งานรองคือคนทำงานศิลปะ หลงรักโมเมนต์ระหว่างทาง ยามว่างชอบสบตากับท้องฟ้า มีดอกไม้เป็นสิ่งล่อเลี้ยงหัวใจ