บทเพลงไร้ชื่อ

Reading Time: < 1 minute

 Anthem for Nowhere 

ชัชชล อัจนากิตติ

ล่องลอยมาในรูปเสียงกระซิบ

ซ้ำซ้ำ 

ท่วงทำนองเก่าแก่ที่ประกอบขึ้นด้วยโน๊ตเพียงห้าตัว

ไม่ซับซ้อน

ไล่สลับการจัดวางจนกลายเป็นวรรคตอนที่ติดตรึง

ติดตามมาในหมู่พวกเราจากรุ่นสู่รุ่น

ไล่ย้อนกลับไปยังวงศ์วานที่สุดปลายรากเหง้า

พวกเขา คนที่ใบหน้ารางเลือนไปจากความทรงจำ

ทั้งเขาและเธอ ต่างเติมแต่งมันขึ้นมา 

เก่าแก่เกินจะรู้แน่ชัดว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ก็พอจะรับรู้ได้

พวกเขาค่อย ๆ ฮัมท่วงทำนองพวกนี้ขึ้นมาในช่วงวันอันยากแค้น

เสียงเบา ๆ ที่ค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นไปทีละน้อย 

สอดรับกับจังหวะของจอบเสียมที่กลายเป็นเครื่องเคาะจังหวะ

ฉึก ฉึก 

ฉึก ฉึก

กระแสเสียงของชายหญิงที่ขับขาน ถาม ตอบ

สลับกับเสียงหอบหายใจ 

บ้างก็ลงจังหวะ บ้างก็คร่อมจังหวะ 

หากท่วงทำนองยังคงหลั่งไหลไม่หยุดหย่อน 

ในชั่วขณะเดียวกับการผุดออกของเหงื่อไคล

และการเต้นของหัวใจที่ตอกย้ำว่าชีวิตยังคงเป็นชีวิต และยังมีชีวิต

เพลงที่เขียนขึ้นมาด้วยกัน

ด้วยจังหวะของชีวิต

บทเพลงที่เขียนให้ทุกคนครอบครอง แต่ไม่ปรารถนาให้ใครเป็นเจ้าของ

บทเพลงไร้ชื่อที่ไม่ต้องการถูกกักขังอยู่ภายใต้การนิยามด้วยชื่อเรียก

บทเพลงที่พร้อมจะถูกตัด เฉือน ย่อ ขยาย และกลายเป็นสิ่งอื่นจากปากต่อปาก

แต่ยังคงเค้าโครงที่ไม่ว่าใครก็จดจำพวกมันได้เสมอ

เราจะจดจำได้เสมอ แทบจะทันที

เมื่อพวกมันเข้ามาไหลเวียนอยู่ในเรือนร่างและทิ้งร่องรอย

ครั้งแล้วครั้งเล่า

ทีละเล็ก ทีละน้อย

ในแต่ละวินาทีของวันแต่ละวัน

เราต่างคนต่างต้องเร่งฝีเท้าเพื่อก้าวไปข้างหน้า

แต่ยังคงกลับมาอยู่ที่เดิม

ตึก ตึก ตึก ตึก

ตึก ตึก ตึก ตึก

…

ในแต่ละวินาทีของวันแต่ละวัน

โน๊ตไม่กี่ตัวกลับพาเราล่องไหล

ไปตามเสียงกระซิบที่ค่อย ๆ ก้องดังในโสตประสาท

สั่นสะเทือน สูบฉีด และลูบไล้บาดแผล 

จนเราเริ่มหลงลืมความหมายของบทเพลงที่บรรเลงด้วยวงดุริยางค์ทุกเช้าเย็น

และความจำเป็นของการลุกยืนเพื่อทำความเคารพ

ไม่จำเป็นต้องลุกยืนเพื่อทำความเคารพ

ปล่อยให้บทเพลงไร้ชื่อ

แฝงเร้นอยู่ในอิริยาบถอันผ่อนคลายหลังการทำงานหนัก

ส่งเสียงอย่างเงียบงัน 

ยามที่เราสบตาเมื่อเดินสวนกัน

ในฝูงชนแปลกหน้า ต่างชาติ ต่างภาษา

หลอมรวมและพาเราทลายเพดานของถ้อยคำและช่องว่าง

สาดซัดอย่างเป็นอิสระ ระลอกแล้วระลอกเล่า

ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก

ตึก ตึก ตึก ตึก

ระลอกแล้วระลอกเล่า

จนแผ่นที่เก่าซีดและเส้นที่ขีดปริแตก

ปรุพรุนจนเสียงกระซิบกรีดร้อง

…

ซ้ำซ้ำ

ซ้ำซ้ำ

จากภายนอกสู่ภายใน

ขนาบร่างกายทั้งซ้ายขวา

จากปลายผมไปจนถึงปลายเท้า

จากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง

จากการหลงลืมไปสู่การจดจำ

จนขึ้นใจ

จนถึงวันที่พวกเราเข้ามาล้อมวง 

ร่วมกันเปล่งเสียง 

ปลดปล่อยมัน 

เพื่อให้มันปลดปล่อยพวกเรา